به دار آویخته شدن صدام حسین معادله ای بسیار ساده است. چه کسی می توانست همانند جانور وحشی بغداد، شایستگی قدم برداشتن به سوی داربستی را داشته باشد که در انتهای طناب آویزانش، گردنش را می شکند. صدام، هیتلر سرزمین دجله، همان مردی است که هزاران زن و مرد بی گناه عراقی را، به هنگام استفاده از سلاح شیمیایی بر علیه دشمنانش، به کشتن داد. درست به راحتی فشردن دکمه یک اسپری!

رهبران ما نیز در طی ساعاتی که از اعدام صدام گذشت به ما گفتند که روز مرگ صدام، «روزی بزرگ» برای مردم عراق و مسلمانان جهان است.

اما مطمئن باشید که تاریخ در صفحات خود خواهد نگاشت که در آن روز تعطیل، از پس اعدام صدام سوال دیگری در ذهن اعراب و دیگر مسلمانان و میلیونها غربی شکل گرفت که مطمئنا در هیچ روزنامه ای از آن سخنی به میان نخواهد آمد. چراکه این سوال نه به خوانندگان، بلکه به روسای جمهور و نخست وزیر های ما مربوط می شود. سوال اینست:« با گناه کاران دیگر چه خواهید کرد؟»

خواهش می کنم این را حرف نزنید! مسلما تونی بلر، صدام نیست. بلر هرگز دشمنانش را با اسپری مسموم نکرده است. جورج بوش هم صدام نیست. بوش هرگز به ایران و کویت حمله نکرده است. او تنها به عراق حمله کرد.

اما صدها و هزاران غیرنظامی عراقی و هزاران تفنگدار غربی کشته شدند. چرا؟ چون در سال 2003 ، آقای بوش، بلر، نخست وزیر اسپانیا، نخست وزیر ایتالیا و نخست وزیر استرالیا، جنگی را بر مبنای مشتی دروغ و خزعبل آغاز کردند تا سلاح هایی را که ما خودمان از آنها استفاده می کردیم را با پرداخت هزینه ای گزاف و خونین، بازپس بگیرند.

پیامد پروژه جنایت بین المللی بر علیه بشریت که در سال 2001 کلید خورد این بود که ما شکنجه کردیم، کشتیم و خون انسان های بی گناه را بر زمین ریختیم. علاوه بر همه اینها ما شرمساری و سرافکندگی خود را در خلال رسوایی زندان ابوغریب، بر جنایات صدام حسین در همین زندان، اضافه کردیم. و اکنون در مقابل جنازه به دار آویخته شده دیکتاتوری که خودمان ساختیمش، ایستاده ایم و باید تمام جنایات وحشتناکی را که در گذشته مرتکب شدیم، فراموش کنیم!

چه کسی عراق را تشویق کرد تا در سال 1980 به ایران حمله کند. جنگی که بزرگترین جنایت صدام بود و در مدت هشت سالی که به طول انجامید جان نزدیک به یک و نیم میلیون انسان را گرفت. چه کسانی تسلیحات شیمیایی به عراق فروختند که با استفاده از آنها به ایران و کردها حمله کند؟ ما همه اینکارها را کردیم. هیچ تعجبی ندارد که آمریکایی ها که دادگاه عجیب و غریب صدام را تحت کنترل داشتند اجازه ندادند پای این حرفها وسط کشیده شود. آیا امکان نداشت که صدام به ایرانی ها تحویل شود تا در آن کشور در دادگاهی به جرم ارتکاب جرائمش، محکوم شود؟ البته که نمی شد. چون در اینصورت جرائم ما فاش می شد و ما هم محکوم می شدیم.

ما در عراق چه کردیم؟ کشتار دسته جمعی به وسیله گلوله های حاوی اورانیوم، بمباران غيرنظاميان با بمب‌هاي خوشه ای و فسفری، کشتار مردم فلوجه و نجف، و حاکمیت هرج و مرج؛ و بی ثباتی گسترده ای که نتیجه پیروزی ما در عراق بود.

حقيقتا چه کسی مقصر است؟